Американскиот професор по психологија Џејмс Бедфорд починал на 12 јануари 1967 година, на 73-годишна возраст. Наместо вообичаен погреб, неговото тело било подложено на крионичко зачувување, со надеж дека идната медицина можеби ќе овозможи негово оживување. Речиси шест децении подоцна, таа надеж сè уште нема научна потврда.
Бедфорд, кој боледувал од неизлечив рак, станал првиот човек чие тело било крионички зачувано по смртта со цел можно идно оживување. Неговата одлука останува еден од најпознатите случаи во историјата на криониката.
Постапката подразбира чување на тело или мозок на екстремно ниски температури по законски утврдена смрт. Замислата е дека некоја идна технологија би можела да ги поправи оштетувањата од болеста, умирањето и самото замрзнување.
Телото се чува на приближно минус 196 степени
По смртта на Бедфорд започнало ладење на телото и третирање со хемиски раствори наменети за заштита на ткивата. Следувало ладење со сув мраз, а потоа долгорочно чување во течен азот, на температура од приближно минус 196 Целзиусови степени.
Неговото семејство со години се грижело постапката да продолжи, и покрај преместувањата и правните спорови. Во 1987 година, грижата ја презела организацијата „Алкор“, која во 1994 година се преселила во Скотсдејл, Аризона.
Прегледот во 1991 година открил пукнатини, промени на кожата и незатопен мраз
На 25 мај 1991 година, при преместување во посовремен сад за чување, бил извршен краток надворешен преглед. Извештајот го составил Мајк Дарвин, истражувач поврзан со криониката.
За да се избегне загревање, телото било прегледувано додека било потопено во течен азот. Во извештајот се наведуваат промени во бојата на кожата на вратот и горниот дел од градниот кош, како и пукнатини на кожата во пределот на градите. Рожниците биле бели од мраз, а околу устата и носот била забележана замрзната крв.
Посебно внимание привлекол мразот меѓу десната рака и стомакот. Дел од него сè уште ја задржувал првобитната форма на мали коцки. Авторот го протолкувал тоа како показател дека телото не било загреано над точката на топење на мразот.
Надворешниот изглед не ја открил состојбата на мозокот
Прегледот бил ограничен и не овозможил проценка дали мозокот и внатрешните органи се зачувани на начин што би дозволил повторно воспоставување на нивните функции.
Затоа, наодите не значат дека Бедфорд би можел да биде оживеан. Зачуваниот мраз дава информации за условите на чување, но не докажува дека клетките и сложените мозочни структури останале функционално обновливи.
Досега никој не е оживеан по ваква постапка
И самата организација „Алкор“ наведува дека досега ниту еден човек не е оживеан по крионичко зачувување на температури далеку под точката на замрзнување.
Друштвото за криобиологија, пак, во својот став нагласува дека потребното знаење за оживување цел организам по вакво зачувување сè уште не постои.
Бедфорд останува симбол на надежта дека идната медицина ќе ги надмине денешните граници. Неговиот случај, сепак, сè уште е отворено прашање за иднината, без доказ дека враќањето во живот навистина ќе биде можно.
