Уште една оскаровска ноќ заврши. Вечерва имаше сè, од очекувани триумфи до изненадувања кои беа во најдобар случај умерени. Светлата на театарот Долби се изгаснаа, гламурот на црвениот тепих се пресели на забавите по прославата, а за овие филмови само ќе се дискутира.
Престижната награда за најдобар филм му припадна на очекуваниот победник „One Battle After Another“, додека златната статуетка за најдобар режисер заслужено му припадна на Пол Томас Андерсон, докажувајќи ја својата доминација на овогодинешните награди.
Што се однесува до категориите за глума, Мајкл Б. Џордан беше очекувано прогласен за најдобар актер за филмот „Sinners“, а уште поочекуваната Џеси Бакли беше прогласена за најдобра актерка за нејзината изведба во „Hamnet“. Оваа година, Ејми Мадиган и Шон Пен (кои не се појавија) исто така се истакнаа во споредните улоги и освоија Оскари.
Но, она што секогаш сакаме да го анализираме утрото потоа е „математиката“ на Оскарите, односот на номинациите кон освоените статуетки. Кој е вистинскиот победник, а кој е трагичниот херој на вечерта?
Филмот „Sinners“ влезе во вечерта со импресивни 16 номинации, а на крајот славеше со четири награди, што не го потврди неговиот статус на фаворит. Всушност, никој особено не доминираше бидејќи дури и победничкиот филм освои шест Оскари, што е многу, но не е достојно за титулата.
Вреди да се спомене и „Frankenstein“, кој пријатно изненади и „собра“ технички награди во дури три категории, додека „KPop Demon Hunters“ постигна сè што беше потребно и ги освои двата Оскари за кои беше номиниран.
Сè на сè, овогодинешната церемонија на доделување награди потврди дека филмската година зад нас беше интересна, но тоа не се почувствува особено на самата церемонија на доделување награди, која беше солидна во најдобар случај и која веројатно оправдано ќе се пресели на YouTube за неколку години.
