Постојаното чувство на умор ретко се појавува одеднаш – најчесто се гради постепено, сè додека не стане секојдневна состојба. Иако многумина веднаш го поврзуваат со недостиг на сон или со премногу обврски, вистинските причини често се посуптилни и длабоко вкоренети во секојдневието.
Еден од главните извори на исцрпеност се односите што бараат постојано прилагодување и трпение. Дури и кога комуникацијата изгледа нормална, ваквите интеракции можат да ја трошат енергијата и да создадат чувство на психичка тежина.
Дополнителен фактор се обврските кои не ги доживуваме како свои. Кога задачите немаат лична смисла или мотивација, заморот се појавува многу побрзо, а продуктивноста значително опаѓа.
Третиот, често занемарен проблем, е начинот на размислување. Постојаната грижа, напнатоста и фокусот на проблемите го оптоваруваат умот и го спречуваат вистинскиот одмор, дури и кога физички не правиме ништо.
Поради тоа, ни викендите или пасивниот одмор не носат вистинско закрепнување. Решението не е само во паузата, туку во намалувањето на внатрешниот притисок и пронаоѓањето баланс што ќе овозможи телото и умот навистина да се одморат.
