Новиот трилер на Нетфликс, „The Whisper Man“, пристигна со ветување за мрачна атмосфера, вознемирувачка мистерија и силна психолошка приказна. Со Роберт де Ниро, Мајкл Китон, Адам Скот и Мишел Монаган во актерската екипа, очекувањата беа високи, но конечниот резултат е далеку поскромен.
Филмот, во режија на Џејмс Ешкрофт, следи повеќе генерации од едно семејство обременето со нерешени конфликти, загуба и наследени трауми. Во центарот на приказната е пензионираниот полициски детектив Пит Вилис, кого го игра Де Ниро. Тој во минатото го фатил серискиот убиец на деца познат како „Човекот што шепоти“.
Неговиот син Том Кенеди, во изведба на Адам Скот, е писател на криминалистички романи, вдовец и татко кој се обидува да го обнови животот со осумгодишниот син Џејк. Односот меѓу Том и Пит е исполнет со гнев, недоверба и долго потиснувани семејни проблеми.
Том и Џејк се преселуваат во местото каде што Том го поминал детството, надевајќи се дека ќе започнат одново по смртта на сопругата и мајката. Меѓутоа, куќата во која се вселуваат, со темни ходници, чудни звуци, подрум и таван, уште од почетокот најавува дека нивниот нов живот нема да биде мирен.
Истовремено, детективката Аманда Бек, која ја толкува Мишел Монаган, истражува нови исчезнувања на момчиња што потсетуваат на стариот случај. Проблемот е што човекот кој ги извршил претходните злосторства сè уште се наоѓа зад решетки.
Затворениот убиец Френк го игра Мајкл Китон, кој и покрај ограниченото време на екранот остава најсилен впечаток. Неговиот лик е вознемирувачки и одбивен, но истовремено доволно човечки за да не се претвори во обична карикатура. Китон делува како единствениот актер што целосно ја разбрал природата на својот лик и неговата улога во приказната.
Заплетот станува поинтензивен кога исчезнува и Џејк. Том тогаш е принуден повторно да му се обрати на татко си, а потрагата по детето ги отвора старите рани и семејните тајни.
Роберт де Ниро повторно на „автоматски пилот“
Најголемото име во филмот е Роберт де Ниро, но неговото присуство повеќе служи како маркетиншка потврда за важноста на проектот отколку како вистински актерски настан.
Актерот кој ги создаде незаборавните ликови Тревис Бикл, Џејк Ламота, Џими Конвеј и Вито Корлеоне, овојпат делува незаинтересирано и премногу воздржано. Неговата изведба е рутинска, без енергијата и интензитетот по кои некогаш беше препознатлив.
Адам Скот, пак, се соочува со поинаков проблем. Иако во серијата „Severance“ докажа дека може одлично да носи драмска улога, како алкохолизиран и емотивно растроен писател во „The Whisper Man“ не изгледа секогаш уверливо.
Во одредени сцени неговото однесување отвора можност приказната да тргне во многу помрачна и психолошки покомплексна насока. Се создава сомнеж дека Том можеби не е само загрижен татко, туку и личност од која неговиот син би можел да се плаши. Филмот, сепак, брзо се повлекува од таквата идеја и се враќа на побезбедна и попредвидлива патека.
Одлична атмосфера, но слаб расплет
На визуелно и атмосферско ниво, „The Whisper Man“ функционира сосема солидно. Фотографијата е студена и мрачна, куќите крцкаат, луѓето шепотат, минатото постојано навлегува во сегашноста, а исчезнувањето деца создава непосредна напнатост.
Режисерот Џејмс Ешкрофт успешно го одржува чувството на нелагодност и му дава на филмот изглед на сериозен психолошки трилер за возрасна публика. Но под таа внимателно изградена атмосфера се крие приказна што станува сè побанална како што се приближува крајот.
Осомничените се премногу очигледни, трагите се нападно поставени, а дел од мотивациите изгледаат како дополнително да биле вметнати само за да функционира расплетот. Завршните откритија не се ниту толку паметни ниту толку изненадувачки како што филмот се обидува да ги претстави.
Особено е жално што приказната имала потенцијал сериозно да се занимава со односите меѓу татковците и синовите, семејните трауми и последиците што децата ги трпат поради грешките на претходните генерации. Наместо подлабоко истражување на тие теми, филмот се задоволува со сериски убиец, темни подруми и неколку предвидливи пресврти.
И покрај недостатоците, „The Whisper Man“ останува гледлив. Атмосферата е ефективна, потрагата по исчезнатото дете ја одржува приказната во движење, а филмот има старомодна привлечност на мрачен криминалистички трилер.
За опуштено викенд-попладне може да биде сосема пристоен избор. Но од филм со Де Ниро, Китон, Скот и Монаган оправдано се очекува многу повеќе од солидна забава што ќе биде заборавена само неколку дена по гледањето.
