НАСА влегува во нова технолошка ера со развој на процесори кои ќе бидат повеќе од 100 пати помоќни од сегашните компјутерски системи што се користат во вселенските мисии. Новата генерација вселенски процесори е дел од проектот „High-Performance Spaceflight Computing“, кој агенцијата го развива во партнерство со компанијата Мајкрочип Технолоџи.
Проектот претставува голем чекор напред за идните мисии на Месечината, Марс и длабоката вселена, каде што ќе бидат потребни многу поголема автономија, брза обработка на податоци и отпорност на екстремни услови.
Вселенското компјутерство на НАСА започна уште во 1960-тите години со компјутерите за мисиите Аполо, кои овозможија навигација, контрола и пресметки за време на историските слетувања на Месечината. Подоцна, процесорите отпорни на радијација станаа основа на бројни мисии, вклучувајќи ги роверите на Марс, орбитерите, вселенските капсули и телескопите.
Но новите мисии бараат многу повеќе. Токму затоа НАСА развива систем на чипови кој комбинира високи компјутерски перформанси и напредно мрежно поврзување во еден уред. Со ова значително се намалуваат потрошувачката на енергија и системските трошоци, а истовремено се зголемува брзината и сигурноста на обработката на податоци.
Новата архитектура ќе овозможи делови од системот автоматски да се исклучуваат кога не се користат, со што дополнително ќе се штеди енергија – клучен фактор за долготрајните мисии во вселената.
Процесорите се дизајнирани да функционираат во сурови средини со силна радијација и екстремни температури. Верзијата отпорна на радијација е наменета за мисии околу Месечината, Марс и длабоката вселена, додека посебна верзија ќе биде прилагодена за комерцијални сателити во ниската орбита околу Земјата.
Една од најголемите предности на новата технологија е можноста вселенските летала самостојно да носат одлуки во реално време. Благодарение на напредниот систем за поврзување и обработка на податоци, идните ровери и сонди ќе можат побрзо да анализираат научни информации, да филтрираат фотографии и самостојно да реагираат на различни ситуации без постојана комуникација со Земјата.
НАСА наведува дека системот ќе овозможи и многу побрзо управување со ровери на други планети, како и подобрена сајбер безбедност и континуирано следење на состојбата на системите.
Со овој проект, американската вселенска агенција практично ја подготвува технолошката основа за следната генерација вселенски истражувања, во кои автономните системи и вештачката интелигенција ќе имаат клучна улога во освојувањето на длабоката вселена.
