Антарктичкиот ледник Твејтс, познат како „ледникот на судниот ден“, би продолжил да губи мраз дури и кога целосно би се исклучило топењето предизвикано од океанот. Тоа го покажува ново истражување предводено од Британската антарктичка служба — BAS, објавено во научното списание „Geophysical Research Letters“.
Научниците утврдиле дека минатите промени веќе предизвикале долготрајна реакција на ледникот. Во компјутерските симулации, Твејтс продолжил да губи мраз во текот на целиот анализиран период од 150 години, иако темпото постепено се намалувало.
Истражувачите ги споредиле Твејтс и соседниот ледник Пајн Ајленд, кои се меѓу најголемите извори на губење мраз во овој дел од Западен Антарктик. Употребиле три независни модели и во секој од нив вовеле крајно хипотетичко сценарио: целосно отсуство на океанско топење под пловечките ледени делови.
Резултатите биле различни. Пајн Ајленд почнал да се задебелува и повторно да напредува кон положбата што ја имал пред средината на минатиот век. Твејтс, напротив, продолжил да губи мраз.
Според главната авторка, глациологот Рози Вилијамс, наодите покажуваат дека дел од идното губење мраз е последица на веќе започнати промени и не може едноставно да се спречи со ладење на океанот.
Ова е важно бидејќи ледниците не реагираат само на денешните температури. Нивната состојба зависи и од претходното повлекување, обликот на морското дно и промените во ледените структури. Кај Твејтс, реакцијата на историските промени продолжува и кога во моделите се отстранува сегашното океанско топење.
Сепак, експериментот не претставува прогноза дека ледникот целосно ќе исчезне во следните 150 години. Авторите нагласуваат дека не ја утврдувале неговата долгорочна стабилност и дека резултатите сами по себе не докажуваат неизбежно, забрзано уривање. Тие покажуваат колку тешко би било да се врати претходната состојба само преку промена на океанските услови.
Целосното губење на Твејтс би имало големи последици: количината мраз што ја задржува одговара на приближно 65 сантиметри пораст на глобалното морско ниво. Тоа е процена за целосно уривање, а не износ што новата студија го предвидува за анализираниот период. Таков пораст би ги зголемил ризиците за крајбрежните населби, инфраструктурата и ниските островски подрачја.
Сценариото без океанско топење не е реално остварлив услов, туку истражувачки експеримент со кој се испитува однесувањето на ледникот. Во вистинскиот свет, морската вода под мразот продолжува да влијае врз неговото топење.
Коавторот Пол Холанд предупредува дека понатамошните емисии на стакленички гасови можат дополнително да го влошат губењето мраз. Затоа, фактот што дел од промените веќе се започнати не ја намалува важноста на ограничувањето на затоплувањето.
Истражувањето укажува на потребата истовремено да се намалуваат емисиите и да се подготвуваат крајбрежните заедници за порастот на морското ниво што веќе не може целосно да се избегне.
