Идејата за патување низ времето со децении беше резервирана за научната фантастика, но најновите истражувања покажуваат дека ваквата можност не е целосно исклучена од современата физика. Наместо машини и портали, научниците сè почесто зборуваат за поинаков пристап – пренос на информации низ времето.
Истражувачите сметаат дека, иако физичко враќање во минатото сè уште е недостижно, испраќањето пораки од иднината кон минатото би можело да стане реалност. Овој концепт наликува на сценарија од филмови како Interstellar, каде главниот лик успева да комуницира со минатото преку суптилни сигнали.
Коавторот на истражувањето, д-р Kaiyuan Ji од Универзитетот Корнел, објаснува дека ваквиот процес би функционирал преку т.н. „узрочни петли“, во кои информацијата кружи низ времето. Според него, личност од иднината може да се потсети како некоја порака била разбрана во минатото и врз основа на тоа да ја оптимизира пред да ја испрати.
Според Теорија на релативитет, просторот и времето се поврзани во единствена структура наречена простор-време. Во одредени услови, теоретски е можно да се формираат „затворени временски криви“ – патеки кои овозможуваат движење напред и назад низ времето. Но, проблемот е што за нивно создавање би била потребна огромна, практично недостижна количина енергија.
Тука стапува во игра Квантна физика, каде правилата се значително поинакви. На квантно ниво, честичките можат да бидат поврзани преку феноменот наречен квантна испреплетеност – појава што Алберт Ајнштајн ја нарече „сабласно дејство на далечина“. Некои научници веруваат дека оваа поврзаност може да се објасни токму преку размена на информации низ времето.
Уште во 2010 година, професорот Seth Lloyd од MIT предложи модел за симулација на вакви временски криви со помош на квантни честички. Тој го спореди процесот со обид фотон да се испрати неколку наносекунди во минатото и да влијае врз својата претходна состојба – парадокс кој отвора нови прашања за природата на реалноста.
Сепак, постои сериозен предизвик – таканаречениот „шум“ во комуникацијата, односно пречките што можат да ја искриват пораката. Интересно, решението што го предлагаат научниците повторно наликува на филмско сценарио: испраќачот од иднината може да ги користи сопствените сеќавања за да ја подобри пораката и да ја направи поразбирлива.
Ова води до парадоксален заклучок – дека пораки испратени назад во времето би можеле да бидат појасни од оние што ги испраќаме во сегашноста, токму затоа што нивниот исход веќе е познат.
Иако вистинско патување низ времето сè уште не е реализирано, научниците веруваат дека ваквите идеи наскоро би можеле да се тестираат во лабораториски услови. Наместо фантастични машини, иднината на патувањето низ времето можеби лежи во разбирањето на информацијата – и начинот на кој таа се движи низ самата структура на универзумот.
