На дното на Тихиот Океан, на длабочина од неколку илјади метри, еден камен со големина на тупаница се покажал како дом за дури 245 ситни животни. Откритието е дел од истражување во кое научниците пронашле илјадници организми во пукнатините на метални грутки што лежат на морското дно.
На прв поглед тие личат на обични темни камења. Но, кога истражувачите внимателно ги отвориле во лабораторија, откриле дека нивните внатрешни шуплини се населени со суштества помали од еден милиметар.

Меѓународниот тим испитал 244 грутки и во нив изброил вкупно 4.139 животни. Во просек имало околу 17 во секоја, но бројот значително се разликувал: во најнаселената биле пронајдени 245.
Истражувањето е објавено во научното списание „Scientific Reports“, а во него учествувале научници од холандскиот Кралски институт за морски истражувања и Центарот за морски науки при Универзитетот во Бремен.
Камења што растат милиони години
Темните грутки се нарекуваат полиметални нодули. Составени се главно од соединенија на железо и манган, а содржат и метали како никел, кобалт и бакар.
Тие се формираат исклучително бавно. Според научниците, за милион години можат да пораснат само неколку милиметри. Се наоѓаат на длабочини од околу 4.000 до 6.000 метри, каде што голем дел од дното е покриен со мек талог.
Претходно било познато дека на нивната надворешна површина живеат организми. Новото истражување го насочило вниманието кон многу помалку видлив простор: тесните пукнатини и шуплини во нивната внатрешност.
За да стигнат до примероците, научниците користеле и подводни возила управувани од далечина. Грутките биле собрани од зоната Кларион–Клипертон во централниот дел на Тихиот Океан, а потоа внимателно биле раздвоени во лабораторија.
Поинаков живот од оној во околниот талог
Анализата покажала дека заедниците во пукнатините се разликуваат од оние во околниот морски талог. Меѓу проучуваните животни имало ситни црви и раковидни организми, а некои од жителите биле помали од еден милиметар.
Генетските анализи покажале и дека заедниците во грутките биле слични една на друга дури и кога примероците биле собрани на места оддалечени до 1.000 километри.
Иако во самите грутки биле пронајдени помалку животни отколку во околниот талог, научниците велат дека нивното значење е во различниот состав на заедниците што ги населуваат.
Што би значело нивното вадење?
Полиметалните грутки привлекуваат интерес и поради металите што ги содржат. Но, нивното собирање од океанското дно би го отстранило и живеалиштето што се формирало во текот на милиони години.
Истражувачите предупредуваат дека ова треба да се земе предвид при проценките за влијанието на длабокоморското рударство врз животната средина.
Засега останува отворено прашањето дали сите овие организми живеат и на други места. Дополнителните истражувања треба да покажат колку се распространети и какви последици би имало губењето на нивните мали засолништа.
Извор: Кралски холандски институт за морски истражувања – NIOZ.






