Одржувањето на блиските пријателства во зрелата возраст станува сè поголем предизвик, особено поради работните обврски, семејниот живот и брзото секојдневие. Сепак, експертите предупредуваат дека најголемата закана за долгорочните пријателства не е недостатокот на време, туку трајната нерамнотежа во односот меѓу пријателите.
Според нив, здравите пријателства не се темелат на строга поделба на обврските и поддршката, бидејќи животот носи периоди кога едната страна има поголема потреба од помош или внимание. Но, кога ваквата нерамнотежа станува постојана, односот почнува постепено да се нарушува.
Експертите овој проблем го дефинираат како недостаток на реципроцитет – состојба во која едната личност постојано вложува време, енергија и емоционална поддршка, додека другата главно прима без да возвраќа со ист интензитет.
Проблемот станува особено видлив кога секогаш истата личност го иницира контактот, нуди помош, слуша и покажува разбирање, додека другата страна ретко возвраќа или е фокусирана исклучиво на сопствените потреби.
Со текот на времето ваквите односи можат да станат емоционално исцрпувачки. Иако комуникацијата продолжува, таа се претвора во еднонасочна улица во која едниот пријател постојано дава, а другиот претежно зема.
Во некои случаи, ова се манифестира преку таканаречени „нулта-сум“ интеракции. На пример, пријателот бара поддршка кога се соочува со проблеми, но кога другата страна има потреба да зборува за своите тешкотии, разговорот брзо повторно се насочува кон неговите лични грижи и проблеми.
Стручњаците нагласуваат дека квалитетот на едно пријателство не се мери според тоа колку често луѓето комуницираат, туку според тоа колку поддршката, разбирањето и грижата се взаемни.
Друг чест предизвик се нееднаквите граници во односите. Иако поставувањето лични граници е важно за психолошкото здравје, проблемот настанува кога тие важат само за едната страна.
Како пример се наведуваат ситуации кога некој бара разбирање и простор кога му е тешко, но истовремено очекува другите секогаш да бидат достапни за него. Слично, некои луѓе често одбиваат средби и дружења повикувајќи се на своите граници и потреби, но очекуваат нивните пријатели секогаш да одговорат кога тие ќе побараат поддршка.
Според експертите, во такви случаи границите престануваат да бидат средство за заштита на односот и стануваат правила што важат само за едната страна, што дополнително ја нарушува рамнотежата во пријателството.
Психолозите заклучуваат дека долгорочните и квалитетни пријателства се градат врз заемна почит, реципроцитет и рамноправност. Кога овие елементи недостасуваат подолг период, односот постепено станува товар наместо извор на поддршка, а тоа може да доведе до целосно прекинување на пријателството.
